Peter van Kogelenberg

1. Serena zegt:

   7 november 2025 op 01:33

   Beste Marian,
   Wat goed om te lezen dat Peter waarschijnlijk nog familie heeft en dat er aan hem gedacht werd. De korte momenten dat ik hem meegemaakt heb zijn me altijd bijgebleven en ik baal dat ik niet eerder naar hem op zoek kon gaan. Al was het om gewoon een keer een praatje te maken, misschien wat vragen te stellen waar ik mee rondloop en hem te bedanken. Ik heb mailcontact gehad met een stichting die begrafenissen houdt voor eenzame mensen en die konden maar een klein beetje over zijn leven vertellen. Hij blijkt erg op zichzelf te zijn geweest.
   Vriendelijke groet,
   Serena

   0

   Beantwoorden
2. Marian Jansen zegt:

   6 oktober 2025 op 16:26

   Hallo Serena.
   Met schrik lees ik dit bericht.
   Ik denk dat Peter mijn neef was.
   Verschillende keren heb ik hem afgelopen jaren proberen te vinden. Zonder succes. Onze beide moeders waren zussen. Tot het overlijden van zijn moeder in 1981 had ik regelmatig contact met hem. Daarna nog een enkele keer. Het doet me werkelijk verdriet te lezen dat hij zo eenzaam is geweest.
   Ik zou het fijn vinden als je contact met mij opneemt.
   Groeten Marian.

   1

   Beantwoorden
3. Serena Brederveld zegt:

   2 juli 2025 op 07:58

   Lieve Peter,
   Ik heb je niet goed gekend. Maar je bent voor altijd in mijn geheugen gegrift. Je was een tijdje dakloos net als mijn vader en toen werden jullie huisgenoten. Ik weet nog dat ik op visite kwam en mijn vader liet trots de hangmat zien die op jullie balkon hing. Jij bent degene die mijn vader aantrof in zijn kamer, hij was overleden, waarschijnlijk in zijn slaap. Jij hebt gezien hoe hij de avond ervoor drugs aannam van een Turkse man in jullie woonkamer, deze drugs bleken niet goed te zijn en zo begon mijn leven zonder vader. Jij kwam naar onze woning op Sinterklaasdag en groette me zo vriendelijk, als 10-jarige was ik verrast en vroeg ik me af wat je precies kwam doen. Ik zie nog precies voor me, hoe jij daar in mijn moeders keuken stond en het nieuws vertelde. Je keek zo serieus. Toen je weg was kwam mijn moeder naar de woonkamer en had het over papa in het ziekenhuis, maar ik wist het al. Hij is dood hé, zei ik. Daarna heb ik je nooit meer gezien. Ik heb je al die jaren willen vinden, je willen vragen hoe het was om met mijn vader samen te wonen, over hoe zijn laatste dagen waren, over wat er precies gebeurd was. Het was te moeilijk en te pijnlijk voor mij en ik wist niet waar te beginnen om je te vinden. Vanochtend deed ik eindelijk een poging en het eerste bericht wat ik online tegenkwam was dat van je overlijden. Een groep lieve mensen hebben een begrafenis voor je georganiseerd, ondanks dat je al die jaren zo alleen was. Ik wou dat ik er voor je was geweest, dat ik je had kunnen leren kennen. Je hebt zo’n indruk op me gemaakt als klein meisje. Zes maanden geleden was je er nog, nu kan ik je nooit meer spreken. Ik ben te laat Ik weet niet hoe ik dit moet accepteren, maar ik moet wel. Het spijt me, het spijt me dat je alleen was, ik hoop dat je toch nog goede jaren hebt gehad. Ik las dat je activiteiten organiseerde voor kinderen in leeszaal West, dat de kinderen jou vertrouwden. Dat kan ik me helemaal voorstellen. Rust zacht in de omhelzing van onze Maker en weet dat ik altijd aan jou gedacht heb, je bent voor mij altijd onlosmakelijk verbonden geweest met mijn lieve papa. Dankjewel voor je vriendelijkheid, je zal nooit vergeten worden.

   1

   Beantwoorden

Condoleanceberichten