Blijf verbonden

Paulien Cornelisse (1976–2026): een bijzondere blik op taal en het leven

Paulien Cornelisse liet ons anders luisteren. Naar woorden die we gedachteloos gebruiken, naar ongemakkelijke gesprekken en naar de kleine eigenaardigheden van het dagelijks leven. Met haar droge humor en nauwkeurige observaties maakte ze herkenbaar wat anderen gemakkelijk over het hoofd zagen.

Op 30 september 2026 overleed de schrijfster, cabaretière en televisiemaker op 50-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker, in het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam.

Cornelisse werd op 24 februari 1976 geboren in Amsterdam. Ze studeerde psychologie en verbleef tijdens haar studietijd in de Verenigde Staten en Japan. Vooral haar belangstelling voor Japan zou later een belangrijke plek krijgen in haar werk.

Haar loopbaan begon op het podium, aanvankelijk samen met Irene van der Aart in het cabaretduo Rots. Daarna ontwikkelde ze zich als soloartiest. Voor haar eerste avondvullende voorstelling, Dagbraken, ontving ze in 2010 de cabaretprijs Neerlands Hoop. Ook in latere programma’s, waaronder Hallo Aarde, Maar ondertussen en Aanstalten, stond haar verwondering over mensen en hun gewoonten centraal.

Een groot lezerspubliek leerde haar kennen door Taal is zeg maar echt mijn ding, dat in 2009 verscheen. Ze liet daarin zien hoeveel humor schuilt in onze dagelijkse manier van praten. Het succes kreeg een vervolg met boeken als En dan nog iets en Taal voor de leuk. In De verwarde cavia vond ze een andere bron van herkenning: het kantoorleven, met zijn routines, gesprekken en onderlinge verhoudingen.

Naast haar boeken schreef Cornelisse jarenlang columns voor NRC en later voor de Volkskrant. Samen met Micha Wertheim stond ze aan de wieg van Echt Gebeurd, waar mensen persoonlijke verhalen met een publiek delen.

Ook op televisie kreeg haar nieuwsgierigheid de ruimte. In de serie Tokidoki nam ze kijkers mee naar Japan en onderzocht ze hoe taal en cultuur met elkaar verweven zijn. Ze won in 2013 Wie is de Mol? en werd in 2025 jurylid van De slimste mens.

Nadat ze in 2024 bekendmaakte dat ze kanker had, moest ze haar theaterplannen onderbreken. Ze bleef schrijven. In 2025 verscheen haar Boekenweekessay Hèhè – Over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben. Datzelfde jaar ontving ze de NS Publieksprijs voor De verwarde cavia – Terug op kantoor.

Paulien Cornelisse laat een veelzijdig oeuvre achter. Haar boeken, voorstellingen en programma’s blijven uitnodigen om aandachtiger te kijken en beter te luisteren. En om te glimlachen om de kleine dingen waarin we elkaar herkennen.

Onze gedachten gaan uit naar haar partner Chris Bajema, hun gezin en iedereen die haar liefhad.