Jan Verhees

1. Rob und Michael zegt:

   10 mei 2026 op 21:59

   Mein Mann, Rob Stortelder, Gennep/Augsburg, und ich entdeckten Jan vor mehr als 10 Jahren und liebten seine Kunst, die wir auch kauften.
   Leider haben wir erst heute erfahren, dass Jan gestorben ist. Er möge ruhen in Frieden.

   Rob und Michael

   0

   Beantwoorden
2. Jan & Kit Paymans zegt:

   24 augustus 2025 op 21:12

   Begin jaren 60 kreeg ik van Jan op het gymnasium te Mook les in Nederlandse taal en letterkunde. Jan was toen zijn tijd al ver vooruit. Zo had hij de tafels in een hoefijzer-vorm staan, wat nergens anders op school voorkwam. Ook zijn manier van lesgeven was totaal anders. Een mix van Rogers, Maslow en Aristoteles elementen. Ook besteedde hij aandacht aan totaal nieuwe zaken als ‘toneelstukjes verzinnen’ en ‘hoorspelen’ opnemen. Jan vertelde ook spannende, leerzame verhalen over ‘Den Vos Reynaerde’ of over de structuur van ‘De Walewein’.
   Het was voor mij een grote eer dat Jan me in de derde klas vroeg om ’s avonds in het huisje op de dijk voor oppas te spelen. Daar zag ik trouwens voor het eerst een schilderij van hem aan de muur hangen. Ik wist toen totaal niet dat hij schilderde. Voor mij waren zijn lessen zo inspirerend dat ik besloot later ook leraar Nederlands te worden.

   Toen ik later zelf les gaf in Amsterdam vroeg ik me vaak af: “Hoe zou Jan dit of dat op een creatieve manier aangepakt hebben?” En wonderwel werkte de ingegeven oplossing altijd.
   Op internet zag ik plotseling schilderijen van Jan Verhees langskomen. Er stond een telefoonnummer bij. Ik belde meteen en kreeg wonderwel Jan zelf aan de lijn. Humoristisch als altijd zei hij: “Hé een geest uit het verleden!”. Ondanks al die duizenden leerlingen die langs kwamen, kende hij me nog.

   Vanaf die tijd (2017) mailden we elkaar steeds vaker. Zijn commentaren, beschouwingen, persoonlijke ontboezemingen, zijn eigen toegestuurde novelle, zijn raad en steun werden door Kit en mij bijzonder gewaardeerd.
   Ook onze bezoekjes aan de Pastoorsdijk bleken altijd een groot succes.
   Naderhand kregen we wel in de gaten dat Jan absoluut geen allemansvriend was. Kit en ik waren blijkbaar door zijn ‘keuring’ gekomen. Wij werden vrienden en Jan schreef zelfs een bijzonder gedicht voor mij:

   Ik wil geen twijfel zaaien,
   Jan niet onnodig payen.
   Ik bezing zijn ontwikkeling 
   van kleuterklas tot kinderoppas
   van leerling m.o. tot student,
   daarna tot geliefd docent
   geleerd gepensioneerd
   ambtenaar werd goochelaar,
   het leven lichter en Jan dichter.

   Maar hoe ook gemeanderd, een ding blijft onveranderd
   iets wat ons bindt
   mijn vrind

   Jan

   Helaas konden we niet bij je afscheid aanwezig zijn, omdat we toen in Kaapverdië waren. Dat was balen en huilen in den vreemde!
   Jan, vriend, wat zullen we je enorm missen. We hebben genoten van je kennis, kunst, brede belangstelling, creativiteit, visie en uitzonderlijke humor. Ons resten fijne herinneringen, de vele mailtjes en je werken hier aan de muur.

   Jan en Kit Paymans

   0

   Beantwoorden

Condoleanceberichten