Hans du Prie

1. Jeroen Gerrits zegt:

   30 april 2026 op 13:49

   Daar schrik ik van te lezen dat Hans is overleden. Ik ken hem toen ik als groepsleider begon in 1977 op de Meent van Zandbergen. Veel van hem geleerd. Hij had natuurlijk gezag op collega’s en ook op de zeer comoplexe en vaak ook agressieve jongeren. Hij kon razendsnel analyseren en de goede reactie laten zien, was ad rem en buitengewoon kundig. Hij werd gevraagd om bezettingen van groepen door jongeren in de tijd van de belangengroep minderjarigen verbaal te doorbreken en op te lossen. Later werd hij directeur en top bestuurder en wij zijn ook een keer met 2 andere personen naar een boerderij in de Dordogne geweest om te zien hoe vastgelopen jongeren daar opbloeiden. Wat een immens verlies voor de jeugdzorg dat Hans overleden is. Hij toonde altijd gezond verstand en menselijkheid en betrokkenheid op jongeren en had een scherpe tong als dat nodig was.

   Ik wens Susan die ik ook nog ken uit mijn groepsleiders tijd en de kinderen van Hans en iedereen die nauw bij hem betrokken was heel veel sterkte met dit grote verlies!!!!!!!

   3

   Beantwoorden
   • gino van ommeren zegt:

     25 mei 2026 op 19:49

     Hoi. Ook ik als een van de jongeren(toen) schrik van het overlijden van Hans. Ik heb hem op de meent mogen meemaken als joch van 13 vanaf 1976 tot 1980. En we waren voor die tijd zeker aan elkaar gewaagd. Ik als klein ventje die natuurlijk alles veeeel beter wist, en hij die er aan de andere kant voor moest zorgen dat we toch nog enigzins goed terecht zouden komen.Al was het een lastige en soms ook moeilijke tijd het team van de meent heeft de meeste jongens (nu mannen) er volgens mij op een goede manier doorheen gesleept en bijna iedereen op het juiste pad weten te krijgen. Dat mag na al die tijd ook wel eens worden gezegd. Ik vond het ook altijd leuk als ik Hans en Susan ergens in de stad tegen kwam. Helaas nooit echt de tijd gehad (genomen) om een gesprek met hem aan te gaan. Ik wens Susan en de kinderen dan ook heel veel kracht en sterkte met het verlies.

     1

     Beantwoorden
     • Jeroen Gerrits zegt:

       26 mei 2026 op 23:22

       Ha Gino, mooie reactie van je!! het beste, Jeroen

       0

       Beantwoorden
2. Esther van der Kort zegt:

   30 april 2026 op 12:14

   Beste Susan, familie, vrienden

   Als medewerker van Horizon, toen nog de Marthastichting heb ik Hans mogen leren kennen. Hij was inspirerend, passievol, overtuigend spreker en ik sta nog altijd volledig achter zijn visie.

   Tijdens een vervolgstudie heb ik al mijn geschreven businesscases met hem besproken. Hoe druk ook, had hij toch wel even tijd.

   Ik miste hem al, nu zal de hele wereld hem missen.

   Heel veel sterkte

   1

   Beantwoorden
3. Astrid Rotering zegt:

   29 april 2026 op 22:29

   Beste familie en beste Susan,
   Gecondoleerd met het verlies van Hans. Ik heb een lange periode met hem samengewerkt in mijn tijd in Den Haag. Hans was een loyale collega die altijd bereid was om zijn kennis en enthousiasme te delen! Ik wens je alle kracht en sterkte toe! Wat zal hij gemist worden. Warme collegiale groet, Astrid

   1

   Beantwoorden
4. Peter Paul Doodkorte zegt:

   29 april 2026 op 21:44

   Geachte familie du Prie,
   beste Susan en allen die Hans lief waren,

   Soms lees je een overlijdensbericht en zie je niet alleen een naam en twee data, maar een heel landschap aan mensen, plekken en verhalen. Zo verging het mij bij het bericht van het overlijden van Hans du Prie. Een leven met ankerplaatsen in onder meer Leiderdorp en Amersfoort, maar vooral in de wereld van de jeugdzorg en het onderwijs.

   Ik leerde Hans eind jaren zeventig kennen, toen ik bij de Gunning Browndale Stichting werkte en hij in het Bergse Bos actief was – jonge mannen met veel idealen en een zekere nuchterheid, tussen hoop en harde realiteit in. Wat we deelden, en wat ons pad steeds weer liet kruisen, was een hardnekkige passie voor goede zorg voor jeugdigen in knelsituaties; niet als abstract beleid, maar als heel concrete vraag: “Hoe zorgen we dat dit kind, vandaag, een stap verder komt?”

   Als je de loopbaan van Hans overziet, zie je geen rechte lijn omhoog, maar een soort zorgvuldig aangelegd dijkje van betrokkenheid: laag voor laag opgebouwd. Van pedagogisch medewerker in de jaren zeventig tot bestuurder en adviseur: bij iHUB als bestuursvoorzitter, waar jeugdzorg, speciaal onderwijs en jeugd-ggz onder één dak werden gebracht, bij BMC als partner Jeugd en Onderwijs, en bij Jeugdhulp Friesland als interimbestuurder midden in een zwaar verandertraject. Overal waar hij verscheen, dook dezelfde kern op: hoe verbinden we systeem en samenleving, spreadsheet en slaaploze nacht van een ouder, verantwoording en vertrouwen?

   In de publieke verhalen over Hans lees je over “strategische opgaven”, “verandertrajecten” en “integrale dienstverlening”. Maar achter die woorden zat een mens die, zo heb ik hem ervaren, altijd eerst keek wie er tegenover hem zat. Hij kon best stevig zijn in een bestuurlijk gesprek, maar nooit ten koste van de overtuiging dat jeugdzorg uiteindelijk over kinderen en hun toekomst gaat, niet over organogrammen. Hij was iemand die ook met teleurgestelde (oud-)cliënten het gesprek aanging, juist als het ingewikkeld werd – uit respect voor hun ervaring en uit verantwoordelijkheid voor wat er onder zijn bestuur gebeurde.

   Het mooie en soms wrange van een leven als dat van Hans is dat veel van zijn impact stil is. Geen standbeelden, geen grote speeches op het Journaal, maar jongeren die een diploma haalden waarvan niemand dat ooit had gedacht, ouders die zich eindelijk gehoord voelden, collega’s die dankzij zijn vertrouwen durfden te doen wat nodig was. In jaarverslagen vind je zijn naam terug als voorzitter van de raad van bestuur, iemand die werd uitgezwaaid met een drukbezocht afscheid; in beleidsinterviews herken je zijn pleidooi voor co-creatie in plaats van beleid bedenken over mensen heen. Maar de echte sporen van Hans lopen door levens die geen voetnoot in een rapport werden.

   Ik stel mij voor hoe het voor u moet zijn om nu zonder hem verder te gaan; zonder zijn humor, zijn scherpte, zijn verhalen uit een halve eeuw jeugdzorg en onderwijs. Verdriet om wat niet meer kan, en tegelijk dankbaarheid voor wat er wél is geweest. Misschien ook een zekere trots: dat jullie je leven gedeeld hebben met iemand die zijn talenten niet voor zichzelf hield, maar steeds weer inzette voor kinderen, jongeren en gezinnen die minder zeker waren van hun toekomst.

   Als buitenstaander – maar wel één van de vele collega’s bij wie Hans blijvend indruk heeft gemaakt – wil ik u laten weten dat zijn naam met respect klinkt in de wereld van jeugdzorg en onderwijs. Niet als een vlekkeloze held, maar als een mens die zich voluit bemoeide met lastige vraagstukken, die zich niet uit de weg liet slaan door tegenwind en die bereid was om verantwoordelijkheid te dragen als het spannend werd. In een tijd waarin systemen vaak harder lijken te praten dan mensen, was Hans een bestuurder die altijd oog hield voor die ene jongere in de groep.

   Ik wens u veel kracht, nabijheid en ruimte om op uw eigen manier afscheid te nemen van Hans en zijn leven te gedenken. Moge de herinneringen aan zijn betrokkenheid, zijn liefde en zijn onvermoeibare inzet voor jongeren een bron van troost en inspiratie zijn, juist nu het stil is geworden.

   Met oprechte deelneming,

   Peter Paul J. Doodkorte

   3

   Beantwoorden
5. Mark van Leeuwen zegt:

   29 april 2026 op 20:56

   Beste Susan, kinderen, familie en vrienden,
   Met Hans heb ik als a.i. HR directeur intensief samengewerkt in de spannende periode om iHub om te vormen van een min of meer losse samenwerking naar een echt gezamenlijke organisatie,. Dat was niet altijd makkelijk en vroeg om lef, tact, uithoudingsvermogen en doortastendheid. En dat had Hans. Ik heb veel van hem geleerd en heel fijn met hem samengewerkt.
   Alle sterkte de komende tijd,
   Mark van Leeuwen

   1

   Beantwoorden
6. nelleke hilhorst zegt:

   29 april 2026 op 11:36

   Beste Susan
   Helaas was ik in Spanje tijdens de herdenkingsbijeenkomst. Heb een kaarsje voor hem gebrand. Wil je heel veel kracht en liefde wensen.
   Ik koester de herinneringen aan Hans. We werkten vanaf 1985 samen rondom ervaringsleren. Hij toen nog bij Maatschappij Zandbergen.
   Later deed ik onderzoeken voor Horizon… Ik herinner me Hans als een krachtig sportief persoon met een sterke drive en onverschrokkenheid, die enorm veel voor jongeren heeft betekend. We deelden ook het wel en wee van onze zonen. Wat was hij trots op ze. Blij dat ik hem zes weken geleden nog getroffen heb….
   Vond het fijn om op deze manier toch iets van kan laten horen!
   Warme groet
   Nelleke

   2

   Beantwoorden

Condoleanceberichten