Diedje van Leeuwen

1. Ineke Marsman zegt:

   23 december 2025 op 15:11

   Aan de familie,

   Ik ontmoette Diedje in Rotterdam, waar ze in de bibliotheek werkte.
   Al snel werd ik meegenomen naar de heerlijke plek in Moordrecht, de pastorie midden in de weilanden.
   Diedje was trots op haar familie. Ze had een goede band met haar vader, die zich oprecht interesseerde voor de vele mensen die ze liet kennismaken met deze bijzondere plek. Ze vertrok al snel naar Amsterdam om daar de jeugdopleiding te volgen. Haar broer woonde daar en Amsterdam was wel zo boeiend.
   Na enige tijd kon ze van haar familie een etage overnemen aan de Deurloostraat. Dat was een groot geluk. Ze was heel blij met de woning en vroeg mij om daar ook te komen wonen. Het was een fantastische tijd en door Diedjes zorgzaamheid voelde het als een thuis.
   Ze was inspirerend op velerlei gebied. Links, idealistisch en altijd in de weer met acties voor mens, dier en milieu. Ze droeg kunst en bijzondere kinderboeken een warm hart toe. Ook muziek, zowel modern als klassiek, die ze van haar thuis meekreeg, nam een belangrijke plaats in. Reizen was haar grote passie. We reden op oude fietsen met een tentje achterop langs de Côte Rose in Bretagne. We kregen veel bekijks van de Fransen, die zoiets blijkbaar nog nooit hadden gezien. Ze moedigden ons aan met “Tour de France”.
   Een ander jaar met een rugzak naar de New Forests. Dat was ook een geweldige ervaring. We werden in een jeugdherberg iedere morgen gewekt met het lied Morning has broken. Onvergetelijke herinneringen dus. Ik ken haar eigenlijk alleen maar met een goed humeur. Ze werd niet gauw boos en was altijd inschikkelijk.
   Ze had veel vriendinnen die ze hielp als het nodig was. Soms leek ze wel een maatschappelijk werkster. Heel serieus allemaal, maar we hebben ook veel gelachen om de dwaze avonturen die ze beleefde.
   Enige jaren later raakten we bedwelmd door de prins op het witte paard. Ik vertrok naar Zoetermeer.
   Diedje maakte in de Corellistraat René gelukkig met haar bergen liefde. Ongelooflijk tot wat voor prestaties ze hem heeft weten aan te moedigen. Toen ik naar Portugal vertrok stagneerde onze vriendschap. Ze kwam me daar nog wel opzoeken, maar zo zorgeloos als in vorige vakanties werd het niet meer. Ze bracht vele doosjes Jordan tandenstokers mee, die ik nog steeds gebruik.
   Ik had nooit gedacht dat we zo uit elkaar zouden groeien. We hebben elkaar toch wel zo’n veertig jaar gekend. Mijn gevoel was dat ze 92 zou worden. Altijd blij, altijd enthousiast over de zaken waar ze mee bezig was. Ik had nog graag willen horen hoe het met haar en haar naasten en al die vriendinnen en vrienden is afgelopen.
   Ik hoop dat ze niet al te veel heeft geleden.

   Dag lieve Diedje,
   Dank, dank voor alles wat je voor me hebt gedaan. See you back in paradise.
   Ik wens je familie sterkte toe met het verwerken van dit verlies.
   Bij veel mensen heb je een onuitwisbaar spoor achtergelaten.
   Ik prijs mezelf gelukkig dat ik 7 jaren van mijn leven met je heb gedeeld.
   Je was mijn Amsterdamse zusje.
   Ik ga je verschrikkelijk missen.
   Rust zacht in het gezellige, mooie en lieve Amsterdam.
   Je genoot er intens van.

   Ienepien

   0

   Beantwoorden

Condoleanceberichten